2005 HTC – Slowakije-zomerreis

 

juli 2005

Hylanders on Tour in Europa
Deelname 7 equipes

Hier even een verslag van onze ervaringen met de tourclub.
Henri en Willy en Linus en Ali vertrokken al op 30 juni, en hadden afgesproken elkaar op het eerste tankstation na Hannover te ontmoeten. Dat zoiets dan toch nog fout kan lopen na goede afspraken, kan zomaar gebeuren. Want toen het zover was stonden Henri en Willy op een Autohof en Linus en Ali op een Autobahntankstelle.
Maar na wat heen en weer telefoneren is alles toch nog goed gekomen. En gezamenlijk zijn ze de rest van de reis verder opgetrokken.
Wijzelf zouden met drie teams gaan rijden, en vertrekken op 1 juli. Afgesproken was elkaar te ontmoeten bij de Texaco pomp op de A67 bij Asten. En jawel hoor, bij ons lukte het wel! Al waren Henk en Toos en Gerard en Loes wel wat later als afgesproken. Ze hadden een nachtje bij boer Jan op de camping in Someren gestaan, en daar is het zo stil dat ze een beetje te laat wakker werden!
Na elkaar begroet te hebben en goede afspraken gemaakt te hebben over veilige snelheid – elkaar kwijtraken – en de te volgen route, hebben we allemaal onze walkie – talkie aangezet en daar gingen we.
Bedoeling was om de reis in twee dagen te doen, maar daar kwam gelijk de eerste dag al helemaal niets van terecht. File in Dortmund (lading van vrachtwagen gevallen), file in Essen (wegopbreking maar 1 rijbaan 9 km lang). Van Kassel naar Chemnitz aanleg nieuwe weg, maar 1 rijbaan beschikbaar, 60 km lang maar liefst, dus dat schiet lekker op. Alles wat tegen kon zitten die dag zat ook echt tegen, we hadden het allemaal helemaal gehad.
Amper 500 kilometer gereden en allemaal zo gaar als een pakje boter. We hebben ergens een camping opgezocht, het spul geparkeerd en niet eens afgekoppeld. Henk en Toos zijn zowat meteen in slaap gevallen op de bank, en wij zijn met Gerard en Loes toch maar even de benen gaan strekken. Dat moest wel, want de hond wilde dolgraag even FATSOENLIJK uitgelaten worden, in plaats van op een uitgedroogd graspolletje langs de parkeerplaats.
Daarna allemaal nog een gezamenlijk borreltje en dan naar bed! (zaaaaaaaaaaalig)
De 2e dag hadden we gehoopt dat we een beetje beter op zouden schieten, maar ook dat viel meteen al tegen. Want toen we van de camping af wilden, bleek dat de kaartjes voor de slagboom niet echt goed werkten. We hebben van alles geprobeerd: langzaam doorhalen-snel doorhalen-voorkant-achterkant-vloeken-schoppen, maar niks hoor de boom bleef dicht. De receptie was nog dicht, want wij vertrokken te vroeg (half acht)!
De intercom voor noodgevallen werkte ook al niet, je zult maar een echt noodgeval hebben, dan sta je mooi te kijken.
En het telefoonnummer dat je kon bellen bij afwezigheid van de receptie, werd niet opgenomen. Ook iets te vroeg misschien? Net toen ik dacht dat Nol gewoon de hele slagboom eruit zou rijden, haalde Gerard nog een keer zijn kaartje erdoor en jawel hoor de boom ging open! Nol als een haas er doorheen, maar toen moesten Gerard en Henk er nog door. Na heel veel gedoe en engelengeduld stonden we eindelijk allemaal buiten.
Oponthoud om mee te beginnen, een dikke 20 minuten, ook goeie morgen! In Oost-Duitsland vlak voor de grens met Polen, zijn we nog even gestopt om te tanken en drank te kopen.
Want we wisten niet hoe duur de brandstof in Polen zou zijn, dus we wilden allemaal een volle tank hebben.
Drank had Gerard niet nodig zei hij, want hij had van thuis al het nodige meegenomen. Nou wij wel en Henk en Toos ook, want in het Oosten is het toch een stuk goedkoper. Ik zou buiten bij de caravans blijven die we netjes in formatie opgesteld hadden op de parkeerplaats en de rest ging naar binnen inclusief Gerard die meeging voor de gezelligheid. Ongeveer 15 minuten daarna kwam de hele bende brullend van het lachen naar buiten en ik maar vragen wat er aan de hand was? Toen Gerard de prijzen zag, blijkt hij zoiets geroepen te hebben als HAMSTEREN, en kwam met pakweg 20 flessen drank naar buiten. Want hij had toch niets nodig!
Even snel door Polen en dan naar Slowakije dachten wij. FOUT FOUT FOUT !!!!!! Het begin van Polen ging nog wel, maar hoe verder Polen in, hoe slechter de wegen werden.
Op een gegeven moment moest Henk tanken, want hij reed op reserve, maar al wat er kwam geen pomp. Henk reed al op het eind van zijn reserve en nog steeds geen pomp, ten einde raad van de snelweg afgegaan en het dorp in voor een pomp. Wel een pomp, maar we hadden geen zloty’s, en ze namen geen euro’s of creditcard; dus geen benzine. Terug richting snelweg dan maar weer en maar hopen dat hij niet droog zou vallen. Net voor de snelweg was een grote supermarkt met benzinepomp en ze namen creditcards HOERA. Henk kon eindelijk tanken! En wij konden Henk uitwringen, zo nat was hij van het zweet. Hij zag zichzelf al staan in niemandsland zonder benzine, een grote nachtmerrie. Toen we daarna weer op de snelweg reden, kwam er zo ongeveer iedere 5 kilometer een benzinepomp. Jazeker, toen het niet meer nodig was!
Na het benzineprobleem kwam het wegdekprobleem. Tussen Gliwice en Katowice was de weg zo erbarmelijk slecht, dat de vullingen spontaan uit je kiezen vielen. Om jullie een beeld te geven van deze weg, zullen we even de diverse schades en mankementen opnoemen die we daar opgelopen hebben.
Linus & Ali: lekke band + losse koelkastdeur, Henri & Willy: onderste la eruit + wc rol eraf, Henk & Toos: onderste la eruit en kapot + alles in de kastjes door elkaar, Nol & Petri: hoekkastje opengegaan, de hele vloer bezaaid met potjes- blikjes- doosjes tot aan de caravandeur. Gerard & Loes: helemaal niets, alles stond nog recht (geloven we dus niet). Het plaatsje Dolny Kubin ligt beneden in het dal en de Camping ligt boven op de heuvel.
Het is een leuk vriendelijk dorp met een heel mooi dorpsplein. Een paar leuke winkeltjes en twee supermarkten en als ze iets niet hebben en je vraagt er om, zoeken ze desnoods heel de winkel af. Henri en Willy en Linus en Ali zijn op zaterdag aangekomen en wij op de zondagmiddag. De camping beheerster spreekt heel goed Engels en haar dochters ook. Ze zijn super vriendelijk en ze doen werkelijk alles om het je naar de zin te maken.
We hadden ook een heel mooi veld om op te staan, met een fijne boom in het midden voor wat schaduw. Tenminste als de zon eens wilde schijnen, een enkele keer hebben we er met zijn allen onder kunnen zitten. Na de gebruikelijke begroetingronde alles op z’n plaats gezet en toen heerlijk uitrusten van de tocht bij een koel drankje (pilsje enz.) ‘s Avonds zijn we heerlijk met zijn allen uit eten gegaan in het restaurant van de camping. Nou dat was perfect en voor een spotprijs. Weer terug bij onze caravans, zitten we bij een lekker borreltje nog wat te babbelen. Het is al donker als er nog een caravan binnen komt rijden, roept Linus ineens: “Verrek nog een Hylander”. En jawel hoor, Gerrit en Thea Hoogland kwamen ook via Oost-Duitsland en Polen Slowakije binnen gehobbeld. Ze hebben even een nachtje dwars op het veldje gestaan, maar de volgende morgen konden ze aansluiten in de rij. De vakantievierder die daar stond was niet opgewassen tegen zoveel Hylander geweld, en besloot te vertrekken. We hebben even gezamenlijk alles verzet en weer opgebouwd en klaar was Keessie. Verder verliepen onze dagen voor wat betreft het weer vrij normaal: dan wat zon en dan een flinke plensbui. Het was eigenlijk echt Nederlands weer, maar daar waren we niet voor gekomen, we wilden zon en liefst vééééél zon. De mannen vonden het niet zo erg, die gingen toch wandelen en klauteren en dan moest het niet te warm zijn. Iedere morgen vertrokken ze vol goede moed in volledige berg-uitrusting (speciale stokken – schoenen -rugzakken -gps ontvanger -droge T-shirts -mobieltjes en petten).

   Ja ja, er komt nog heel wat bij kijken hoor, het is niet zo maar een wandeltochtje. En als ze dan terug waren, kregen we allemaal verhalen te horen van “doorsteken” die ze gemaakt hadden en diepe afgronden en coördinaten op de gps, en smalle paadjes die eigenlijk geen paadjes waren. En dan was er natuurlijk Gerrit, die ze meteen na de eerste dag al omgedoopt hadden in “onze berggeit”. Die man liep iedereen verloren, of het nou omhoog of omlaag ging, dat maakte niet uit. Henk had de eerste dagen zoiets van: vind ik dit eigenlijk wel leuk, maar na de derde dag kwam hij ‘s morgens zelf al aan Nol vragen of er vandaag gewandeld werd. Op 6 juli was Henk jarig, wij allemaal de avond tevoren slingers en ballonnen opgehangen. Maar toen heeft het de hele nacht geregend, dus veel slingers waren er niet meer over toen hij buiten kwam. Gelukkig hadden de ballonnen het goed gehouden. Zitten we ‘s middags met z’n allen bij Henk en Toos aan de borrel en het gebak, horen we Willy roepen: “Moet je daar nou kijken, wie daar komt”. Op hun dooie gemak komen Jan en Lien Roest de camping opgewandeld. Ze stonden in Tsjechië op de camping en dachten kom we gaan eens kijken hoe de Hylanders het maken. Ze wisten op welke camping we stonden, want ze waren er zelf ook al ooit geweest. Ze stonden zelfs nog in de computer, daar kwamen ze achter toen ze een kamer gingen boeken voor de nacht. Want dezelfde dag ook nog terug rijden was toch wel iets teveel van het goede. Toen we ‘s avonds weer met zijn allen in het restaurant gingen eten, wist die goede man niet wat hem overkwam. In zes dagen tijd groeide het aantal Hylanders van 4 naar 10 naar 12 naar 14, hij moest steeds meer tafels bijzetten. Je zag hem denken, Als die twee en een halve week blijven dan kan ik aanbouwen”. De andere morgen na het ontbijt zijn Jan en Lien weer vertrokken en in de namiddag belde Lien mij op dat ze weer veilig op de camping waren. Dat was dus nog heel wat uurtjes rijden. Toch mooi dat Hylanders zoveel moeite doen om andere Hylanders op te zoeken! Op 8 juli was Ali jarig en ook die avond vooraf hebben we de boel versierd met slingers en ballonnen. Maar nu was het de zon die het verpestte, want de ene na de andere ballon klapte door de zon. We hebben nog meer leuke dingen ondernomen, zoals rondtoeren en in Polen uitkomen en niet goed weten hoe we weer in Slowakije moesten komen. Het werd al laat en de wandelmannen waren niet mee, dus maar opgebeld naar het thuisfront, dat ze zelf iets te eten moesten maken.
Uiteindelijk is het ons toch gelukt, na wat omzwervingen en twee keer dezelfde grenspost, zijn we er dan toch gekomen. Ook zijn we naar Zilina geweest, een grote stad waar je een behoorlijk groot winkelcentrum had. Dat was natuurlijk “spekkie voor het bekkie” van de dames want winkelen willen die altijd wel. De heren hadden hun fietsen achter in de bus gedaan, dan konden zij de stad op de fiets verkennen. En het was daar, dat Henk het presteerde om een trolleybus te laten ontsporen! Moet je eens proberen op de fiets, dat lukt niemand, nou Henk wel hoor! Gerard en Nol hadden hem al verschillende keren gewaarschuwd, dat hij niet zo breed moest fietsen en aan de kant moest blijven. Maar enthousiast als hij was met kijken en babbelen vergat hij dat steeds, totdat er een bus aankwam. Henk ging niet op tijd aan de kant, en de bus moest met een slinger om hem heen. Plotseling hoorden ze een harde knal en zagen ze de bus stilstaan. De chauffeur stapte uit pakte een trapje en klom op de bus. Hij hing de armen weer terug in de geleiding. Even voelen of alles goed zat, weer in de bus en verder rijden of dat het zijn dagelijks werk was. Die mannen kwamen natuurlijk niet meer bij van het lachen, het was het gesprek van de dag. Na een week vertrokken Gerrit en Thea, ze vonden het tijd om weer eens verder te gaan. Ze wilden graag nog wat meer zien en avonturieren. De wandelmannen hebben de berggeit wel gemist hoor! We zijn ook nog wezen zwemmen in een thermaal bad. Het water was “verrijkt” met mineralen en ijzer, zodat ons ijzergehalte voor de komende jaren weer op peil is. En als je uit het bad kwam, lagen er verwarmde lakens klaar. Dat is pas echt lekkere luxe! We zijn ook nog naar een openluchtmuseum geweest, waar alles nog in de oude staat was van vroeger. Dus huizen met dubbele daken en zomer en winterkeukens, stallen en ovens en smederijen en pottenbakkerijen. En op speciaal verzoek van ons, een uur vroeger begonnen, een originele Slowaakse volksdansgroep. Het optreden duurde ongeveer twintig minuten, maar het had van mij en van diverse anderen best wat langer mogen duren. Het was schitterend! Vol vuur en wervelend en veel kleuren.
Ook hebben we diverse avonden de parkeerplaats van het restaurant in beslag genomen, want daar lag zand en steentjes. Er durfde werkelijk geen enkele Slowaak zijn auto meer te parkeren, want die achterlijke Hollanders stonden met ijzeren ballen te gooien en te schreeuwen. Als ze aan kwamen rijden en ze zagen ons weer bezig, dan maakten ze dat ze naar de andere kant kwamen. Ze snapten er helemaal niets van! Ook het blokkenspel hebben we gespeeld, op de camping dan wel te verstaan, anders denken ze dat we helemaal niet sporen.
Linus kreeg verschillende gasten zelfs zover dat ze meespeelden en een groot deel van de overigen stonden te kijken. Want ook dit hadden ze nog niet eerder gezien, misschien moeten we maar octrooi aan gaan vragen. Na twee volle weken op de camping gestaan te hebben, vonden we allemaal dat het tijd werd om langzaam aan naar huis toe te gaan. Henri en Willy en Linus en Ali besloten om via Bratislava en Oostenrijk terug te gaan. Linus zijn caravan was inmiddels voorzien van twee nieuwe Slowaakse (dus dure) banden en die wilde hij liever niet aan de Poolse wegen blootstellen. En het complete team waar wij mee reden, besloot om over Tsjechië en Duitsland terug te rijden. Henk en Toos wilden nog graag een dag naar Praag om daar naar kristal te kijken, want Henk is een verwoed verzamelaar van een bepaalde soort kristal. Zo gebeurde het dat we op maandagmorgen om 8 uur allemaal vertrokken, uitgezwaaid door de campingbeheerster en haar gezin. De restauranthouder in tranen, want zijn aanbouw had hij net niet gehaald. En wanneer kwamen er weer zulke goede klanten binnen?
Op onze terugreis vanuit Slowakije gebeurde er nog wel iets vervelends, al kan ik er nu wel om lachen. Als je richting de grens rijdt kom je door een dorp met een heel gevaarlijke bocht, daar mag je maar 40 km/u rijden. Daar stond ook altijd politie te controleren, dat wisten we van eerdere ritten die we die richting uit gemaakt hadden. Zo ook deze keer, we reden nog geen 40 km, maar moesten toch aan de kant. Gerard kreeg ook een stopteken en Henk die daar weer achter reed stopte toen ook maar. We hadden te hard gereden zeiden ze, ik maar roepen van dat kan niet we reden nog geen 40 km. ‘Nee’ zeiden toen de smiechten, ‘dat klopt, dat was hier bij de bocht. Maar U reed te hard op de weg naar de bocht’. Dat hadden ze gemeten een paar kilometer terug. Dus betalen alstublieft 1000 kronen en Gerard ook. Henk niet en die had samen met Toos de grootste lol. ‘Want’, zo zeiden ze, ‘de twee rijinstructeurs krijgen een bekeuring, en wij rijden net zo hard en wij niet’.
Verder verliep de reis zonder al te veel mankementen, we verloren in Tsjechië nog wel ons koelkast rooster, maar dat is al weer opgelost.
Opgeschreven door Petri Sarton
Met medewerking van:
Linus en Ali Kuipers
Henk en Toos Spa
Gerard en Loes Nederpelt
Henri en Willy v/d Most
Gerrit en Thea Hoogland
Jan en Lien Roest
Nol Sarton
Met dank aan Petri en Nol voor de foto’s

 

Petri Sarton

/
      ozio_gallery_fuerte
      Ozio Gallery made with ❤ by turismo.eu/fuerteventura

      Hylander Caravan Club Nederland                                                                                                                                        info@hylanderclub.nl