2004 Hylanders in Spanje

25 juni tot en met 14 juli.

 

Picos d’Europa”

HTC – Spanje reis naar Picos d’Europa”

Deelname: 7 equipes

“Hoe warm het was en hoe ver…..”
Inderdaad, warm was deze eerste lange reis van de Hylander Tour Club en zeker ook ver. Liefst drie dagen moeten alle equipes reizen om het afgesproken reisdoel, camping San Pelayo in Potes (Noordwest Spanje), te bereiken. Nou ja, alle…, twee equipes waren al langer op reis, Grieco en Gerrie Hogeboom, die al vrij vroeg op de camping aankwamen en Jan en Lies Roest die vanuit Portugal zich bij de groep voegden.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Kennelijk geboren uit een gesprekje tussen Lines Kuipers en Henry van der Most kwam Lines op de nieuwjaarsbijeenkomst met het idee deze reis te organiseren. En zo ging er een groep van uiteindelijk 7 equipes naar de Picos de Europa, standplaats Potes. Slechts zeven want eigenlijk zouden er negen equipes gaan. Helaas moesten Nol en Petri Sarton al voor dat de reis begon afhaken wegens droevige familieomstandigheden en zagen Jetze en Martie van Lingen op de heenreis hun plannen in duigen vallen door forse pech aan hun auto die zoveel tijd en geld kostte dat het beter was de terugreis te aanvaarden. Zo kwam het dat wij, Freek en Thea Vos, die op donderdag 24 juni samen met Toos en Henk Spa waren vertrokken, nog diezelfde dag Gerard en Loes Nederpelt ontmoetten die eigenlijk met Jetze en Martie zouden oprijden. Zij maakten de reis verder met ons samen, nu dus een groepje van drie caravans.
Lines en Ali Kuipers en Henry en Willy van der Most waren al twee dagen eerder vertrokken en bereikten na ook drie dagen rijden op vrijdag 25 juni de camping. In de daarop volgende dagen verkenden zij de camping en de omgeving en maakten met Alphonso, de campingbaas, afspraken voor de plaatsen van de later komende clubleden. Uiteindelijk stonden, na aankomst van alle clubleden, er 5 caravans op een rij, één er tegenover en één er vlak achter. Dat maakte dat het er heel gezellig toeging.
Na hen kwamen op zaterdag 26 juni Grieco en Gerrie Hogeboom aan en op zondag 27 juni de equipes Freek en Thea Vos, Gerard en Loes Nederpelt en Henk en Toos Spa. De groep werd op dinsdag 29 juni voltooid met de aankomst van Jan en Lien Roest. Toch misten wij Nol en Petri en Jetze en Martie. Wat Nol en Petri was overkomen wierp de eerste dagen toch een schaduw over het verblijf en er is veel over gesproken. We hebben hen dan ook een kaart van medeleven gestuurd. Jetze en Martie hebben we vanuit Potes enkele keren gebeld om te horen hoe het met hun pech was afgelopen en of ze nog kwamen. Helaas moesten ze afzien van de reis en keerden zij na een kort verblijf aan de Franse kust naar huis terug. Alle equipes hadden voor het laatste stuk van Panes naar Potes over de N62 een bijzonder pittige maar wel bijzonder fraaie rit. Je moest met je caravan door een uiterst smalle kloof, de ‘Desfiladero de La Hermida’, een tocht van niet minder dan 22 kilometer met alleen maar bochten en smalle, soms erg smalle, rijstroken en overhangende rotsen, waar je soms plotseling om de hoek een bus of een grote vrachtwagen kon tegenkomen. Vanzelfsprekend moest die rit ook op de terugreis worden gemaakt, want het dal waarin Potes ligt, de Valle de Liébana, kun je alleen verlaten in de richting van òf het Noorden (Frankrijk) òf Portugal. Een hele kluif voor de bestuurders. Trouwens, voor veel tochten moest je door die kloof. Voor de wandeltochten vanuit Puente Poncebos, voor Torrelavega en Santander enz. moest ook eerst die kloof gepasseerd. Maar het bleef prachtig!
Het was maar goed dat de meeste deelnemers de ANWB-gids van Spanje niet hadden gelezen en wie dat wel deden, dat pas achteraf gingen doen. Deze gids omschrijft de wegen in de Picos op blz. 347 als volgt: “U kunt als ervaren bergrijder rondom dit schitterend mooie gebergte, waar de grenzen van Asturias, Cantabria en Castilla y León samenkomen, een onvergetelijke rit maken (ruim 200 km over smalle, bochtige wegen; niet geschikt voor caravans). Wat deden wij dan op deze N621…?
 
  In de eerste week van zondag 27 juni tot zondag 4 juli was het behoorlijk warm (35° was niets bijzonders!) en de tochten die vooral (het merendeel van) de mannen plus Gerrie maakten waren dan ook slopend. Maar wat een schitterende natuur en wat een schitterende tochten hebben we gemaakt. Ik noem er enkele: de (eerste) tocht van Puente Poncebos naar Bulnes en terug, de Cares-kloof in het hart van de Picos met twee bruggen over een peilloze diepte (weet je nog wel, Henk?). Fuente Dé met de eindeloos lange, maar prachtige afdaling naar Espinama). De dames (behalve Gerrie dan) bleven veelal op de camping, deden boodschappen, dronken sloten koffie en bruinden dat het een lust was. Ook zo kun je van een kampeervakantie genieten. Gelukkig bestond de camping voor een belangrijk deel uit een kersenboomgaard zodat we flink van de schaduw konden genieten. Maar “elk voordeel heeft z’n nadeel”, want die boomgaard betekende wel dat bij vertrek er flink moest worden gepoetst om de caravans en luifels tenminste enigszins toonbaar richting huis mee te nemen. De week werd besloten met een gezamenlijke barbecue met door het campingrestaurant verzorgde salades. Heerlijk! En enorm gezellig: vele opmerkingen over en weer werden gemaakt, maar die van Toos tegen haar Henk sloeg wel in: “Zo, schat, hij kan er weer in….”
De tweede week was wat meer bewolkt, waardoor bergtochten wat minder voor de hand lagen, omdat deze in de wolken zaten. Daarom werden door verschillende deelnemers autotochten gemaakt om dingen in de omgeving te bezoeken: de historische plek Covadonga met het standbeeld van koning San Pelayo, de kustplaats Santillana del Mar (prachtig oud stadje) en verschillende megawarenhuizen in Torrelavega en Santander.Twee aspecten maakten deze reis wel bijzonder: enkele malen kon, hetzij op de eigen televisie, hetzij op de TV van de camping op het terras van het restaurant, een wedstrijd worden gevolgd van het Nederlands elftal tijdens het afgelopen E.K. Dat leverde de eerste drie equipes die op de camping waren een fles champagne op van de campingbaas en later een zeer geanimeerde bijeenkomst op het terras met vrijwel alle equipes. In beide gevallen was uiteraard iedereen in het oranje! Daarnaast mochten we de verjaardagen vieren van Ali Kuipers en Henk Spa. Om praktische redenen voegden we die samen, maar gezellig was het onder de uitbundig versierde luifel van Henk en Toos.
Niet onvermeld mag blijven dat Lines een poging had ondernomen om de nog komende equipes de weg te wijzen door bij de ingang van de camping onze ‘Hylander’-vlag op te hangen. Deze bleek de volgende ochtend reeds te zijn gestolen. Misschien door die zonderling, die enkele kilometers verder langs de weg de hellingen van de bergen met vlaggen, vanen en de meest vreemde voorwerpen had ‘versierd’ en zijn arme ezel had beschilderd met zebrastrepen?
Opmerkelijk was ook dat in de weekends het flink druk was op de camping. Tegen de vrijdagavond stroomde de camping vol met Spanjaarden, die op de camping een vaste plaats hadden en die zondagmiddag weer naar huis vertrokken. Begrijpelijk, als je de enorme hoeveelheden naargeestige torenflats in de steden zag, bevolkt met de kennelijk arme bevolking. Er heerst dan ook veel werkloosheid in deze steek (Cantabria), waardoor jongeren de dorpen verlaten en naar de steden trekken in de hoop op werk.
Toch viel op een gegeven moment de groep geleidelijk uiteen: als eersten vertrokken Grieco en Gerrie, want Gerrie moest nog enkele weken werken (voor ze in de VUT ging). In de loop van de tweede week vertrokken Gerard en Loes die zich wilden voegen bij hun kinderen die in Zuid-Frankrijk kampeerden en ook Jan en Lien. Op maandag 12 juli vertrokken Lines en Ali en Henry en Willy, die – nu het weer wat bewolkt bleef – liever wat geleidelijk naar huis wilden. Henk en Toos en wij, Thea en Freek, kozen ervoor nog een dag te luieren vóór ook wij richting huis vertrokken. Zo gingen wij op woensdag 14 juli richting Frankrijk. We bezochten daar nog Bordeaux, Limoges en Chartres met de daarbij behorende overnachtingen en kwamen zo op woensdag 21 juli weer gezond en wel in Nederland aan. Gelukkig mochten we vernemen dat iedereen weer veilig was thuisgekomen zodat deze reis zonder narigheden is verlopen. Het was een lange, warme, schitterende en gezellige reis, waarvan naar ik begreep, iedereen heeft genoten. Lines, bedankt!




 

Freek Vos

/
      ozio_gallery_fuerte
      Ozio Gallery made with ❤ by turismo.eu/fuerteventura